|
Świadomość tej walki wspaniale wyraża w roku 1060 Piotr Potworowski: ?Kiedy mam tylko ołówek w" palcach, a stolę wobec ogromu świata sam, bo istota bliska odeszła w nieznanym kierun- ; ku, może na chwilę tylko - czuję, że koniecznie muszę reagować, natyy cliniiiiBt, bez namysłu. Przerażająca rzeczywistość pustki nieba, czarna gru/, jut drzew zielonych zmusza mnie do stworzenia znaku na papierze b^Z| wiilinnia. Ten znak nie jest wizualnym negatywem świata, ale magiczną[. iilnoną."
( > podobne sprawy chociaż inną bronią walczył już Kandinsky, kiedy pisał, #r ?w sztuce mocniejsze jest to, co jest zasłonięte". Podobne rysowały się |ti/id Mondrianem, kiedy w czasie pierwszej wojny uprawiał malarstwo /.linków (obrazy z krzyżykami i kreskami, tak zwane ?plus i minus"), rozbudowując potem ten fundamentalny symbol wszelkiej relacji (poziom i pion) do rozmiarów całego obrazu. Podobnie Malewicz chciał w krańcowym, ostatecznym obrazie - biały kwadrat na białym tle - zawrzeć, jak w iilcliemicznej formule, mistyczno-nihilistyczną tajemnicę Wielkiej Pustki. W i ? i/.działku szóstym dokładniej wrócę do tych twórców, ale wprzód postawię |H-wiią tezę. Mianowicie tamto pokolenie - pokolenie pierwszych abstrak-i imiistów - umiało wyciągnąć ze swojego myślenia o życiu i sztuce rady-bnliu', rewolucyjne konsekwencje: konsekwencje tak ostateczne, że nie <) ?K' przemyślana wędrówka tropem mistrzów stała się dla znacznej części ?/1nki późniejszej katastrofą.
|
